Είχαμε με αυτόν τον τρόπο την τύχη και το προνόμιο να γίνουμε επισκέπτες μιας άτυπης έκθεσης που είχε δημιουργήσει αποκλειστικά για μας ο κος Κοιλιάρης, με έργα τόσο δικά του, όσο και άλλων καλλιτεχνών, όπως του Αριστείδη Γλύκα, του Γιάννη Μηταράκη, και Νίκου Γιαλούρη.
Ήταν πραγματικά συγκλονιστική η θέρμη με την οποία ο καλλιτέχνης μας περιέγραφε μπροστά σε κάθε έργο του, τα συναισθήματα που τον ώθησαν στην δημιουργία τους, τις τεχνικές που χρησιμοποίησε, καθώς και τα κρυμμένα μηνύματα τους.
Διαπιστώσαμε βαθιά γνώση της πανάρχαιας σχέσης του ανθρώπου με το υγρό στοιχείο, την ευαισθησία του απέναντι στις βάρκες, -τους «ενδιάμεσους» αυτής της σχέσης -, αλλά και την πίκρα και τον πόνο του για την κοπή και εγκατάλειψη των ξύλινων σκαριών.
«Σπασμένα καράβια» τα αποκαλεί, και πλήγμα κατά της πολιτιστικής μας κληρονομιάς θεωρεί, τον αφύσικο θάνατό τους.
Η «Τηθύς», «η Μέδουσα», οι «Θαλασσομάνες», μετά την συνάντηση αυτή μας κρύβουν λιγότερα μυστικά, και η αφιέρωση στο σκίτσο της «στρουμπουλής γάστρας» που «σκάρωσε» μπροστά στα έκπληκτα μάτια μας, θα μας θυμίζει την εμπειρία αυτή.
Ευχαριστούμε.
Τσαρλή ΘάλειαΣκανδάλη Μαριανθούλα, Κική Μπαχά, Τασία Μπιρλή
Διαβάστε όλο το άρθρο στο "Τα ξύλινα τείχη" »
Μεταφράστε αυτό το άρθρο (Translate this article) »
