Πολύ συχνά ανακυκλώνουμε, τις μια φορά κι έναν καιρό, κολακευτικές περιγραφές των περιηγητών για την πανέμορφη Χίο, το νησί, όπου χαρισματικοί κάτοικοι, έμποροι επιχειρηματίες, διανοούμενοι λούζονταν στις ευωδιές και τα χρώματα της πιο πλούσιας παλέτας της άνοιξης. Φαίνεται όμως ότι μας αρέσει να περνιόμαστε «ωραίοι» αποκρύπτοντας τη σημερινή πραγματικότητα που κατά την αντίληψη των επισκεπτών, είναι καταλυτικά διαφορετική.
Οι ευωδιές της άνοιξης πολύ σύντομα θα είναι μακρινή ανάμνηση, επειδή τα εσπεριδοειδή του Κάμπου και των Λειβαδιών εξαφανίζονται, θύματα της κακής ποιότητας του νερού και την αλλαγής των συνθηκών στην καλλιέργεια. Τα βουνά μας ντυμένα στο μουντό γκρίζο μετά τις φωτιές ερημοποιούνται σταδιακά ξεπλύνοντας το λιγοστό χώμα που συντηρούσε το πράσινο.
Κι εμείς οι χιώτες, ανάγωγοι κι αλλαζόνες, άβουλοι διαχειριστές μιας μακρόχρονης κοινωνικής και οικονομικής κρίσης, δεν βγαίνουμε από το λήθαργο της επαρχιώτικης ραστώνης παρά μόνο στις παραμονές των εκλογών, πάσης μορφής και βαθμού.
Τότε κατεβαίνουμε στην «πιάτσα» γι ν’ ανοίξει βιαστικά ο δρόμος και να «ανέβουν» οι δικοί μας . Να θρονιαστούν στις καρέκλες άτομα παθολογικά αυτάρεσκα με ακόρεστη δίψα για προβολή και καταξίωση συμπολίτες οι οποίοι χρησιμοποιούνται απ’ το κόμμα ως κοινοί «κράχτες».
Επειδή οι περισσότεροι δεν έχουν κάτι καλύτερο να κάνουν γεμίζουν τις ώρες της ανίας τους πολιτευόμενοι , για να υλοποιήσουν κομματικές επιταγές, και να καθίσουν κυκλικά, άβουλοι μεν αλλά με τη βούλα του συμβούλου.
Στο μεταξύ, η διαπλοκή, ο σφετερισμός, η κακοδιοίκηση και η ανικανότητα έχουν «καταξιωθεί» ως κανόνας…Τα θλιβερά επαρχιακά κομματικά κέντρα αναλώνονται σε μικροπολιτικά «ξεκατινιάσματα» στις παραπολιτικές στήλες των ΜΜΕ. Οι δήθεν προβεβλημένοι εκλεκτοί του κοσμάκι αθλούνται στην παραγωγή «μη έργου» και σε αναλύσεις «περί όνου σκιάς» τη στιγμή που το νησί οπισθοδρομεί, χωρίς κάποιο, υποτυπώδες έστω, σχέδιο ανάπτυξης. Η ανεργία μεταξύ των νέων καλπάζει, οι παραγωγικές επιχειρήσεις είναι πλέον ελάχιστες στο νομό. Στις βρύσες μας τρέχει ύποπτο νερό και στους δρόμους θρηνούμε δεκάδες νεκρών. Ζούμε σ’ ένα κλίμα αυτάρεσκης μικρότητας ενώ ο τόπος οπισθοδρομεί
Η παρακμή της επαρχίας μας είναι πρόδηλη ακόμα και στα μάτια του πιο ανίδεου παρατηρητή. Οι μόνοι που δεν ανησυχούν είναι αυτοί, οι μοιραίοι που περιφέρουν την άγνοιά τους στα «συμβούλια» προσβλέποντας στην επόμενη και τη μεθεπόμενη και σε άλλες πολλές πολλές τετραετίες έμμισθης, μηδενικής προσφοράς.
Κάποιοι λένε πως τα πράγματα θα χειροτερέψουν. Άλλοι αισιοδοξούν ότι πρόκειται για «επιδημία» που θα κάνει τον κύκλο της. ΕΣΥ ΤΙ ΛΕΣ;;
Διαβάστε όλο το άρθρο στο "Χιώτικα" »
Μεταφράστε αυτό το άρθρο (Translate this article) »
