Ο Γιάννης Μακριδάκης έπαψε προ πολλού να μας εκπλήσσει με τη δουλειά του Το έργο του έχει ήδη τέτοιο μέγεθος και ποικιλία, που τώρα πια, όλα είναι δυνατά γι αυτόν.
Ο γράφων, απλός παρατηρητής της τοπικής σκηνής και "περιστασιακά κουλτουριάρης", δεν μπορεί να βρει κατάλληλα λόγια για να περιγράψει τον ενθουσιασμό του, όταν πήρε στα χέρια το νέο πόνημα του Γιάννη.
"10516 μέρες νεότερης ιστορίας της Χίου"
Ένας ογκώδης τόμος γεμάτος Χίο και χιώτικα νέα, καθρέφτης μιας ταραγμένης και πολυκύμαντης εποχής , (1912-1940) περασμένος από το δια-κριτικό μάτι του ερευνητή.
Το μεγάλο προτέρημα της γραφής του Γ.Μ. είναι ότι "πίνεται μονορούφι", σχολίασε με ενθουσιασμό, φίλη, χιώτισσα που ζει στην Αθήνα, όταν το παρέλαβε ως δώρο. "Είναι η γλαφυρότητα και ο φιλικός τρόπος που χρησιμοποιεί για να περιγράψει ακόμα κι άχαρα απ' τη φύση τους, περιστατικά".
Από τον "περιστασιακά κουλτουριάρη", συνεπή παρατηρητή της χιακής μικροκλίμακας, δεν θ' ακούσει ο Μακριδάκης ευχές, για τη σίγουρη επιτυχία της νέας του προσπάθειας . Θέλω μόνο να του σφίξω το χέρι για να του πω ότι αποτελεί εξαίρεση, σε μια πόλη που την κατατρώγει η εσωστρέφεια και ο επαρχιωτισμός. Σ' ένα τόπο που διακρίνονται όσοι δημιουργούν θόρυβο με ασυναρτησίες, ατασθαλίες, ή κουτσομπολιά.
Να είσαι καλά Γιάννη για να μας θυμίζεις ότι σκληρή η δουλειά και το ήθος δεν έχουν μόνο απτά αποτελέσματα. Δημιουργούν θετικά πρότυπα που τόσο πολύ χρειάζεται ο τόπος μας...
Διαβάστε όλο το άρθρο στο "Χιώτικα" »
Μεταφράστε αυτό το άρθρο (Translate this article) »
