ΑΚΟΛΟΥΘΕΙ ΕΠΙΚΑΙΡΟ ΑΡΘΡΟ ΤΟΥ κ. Σταύρου Μιχαηλίδη όπως δημοσιεύθηκε
30-8-2007 σε εφημερίδας της Χίου
-------------------------------------------------
Πόσοι από μας αυτές τις μέρες της κόλασης δεν έστειλαν από την καρδιά τους ικεσία στον ουρανό τη φράση που έκανε στίχους η Ευγενία Ασλανίδου και τους οποίους δανείστηκα για τον τίτλο. Ούτε βροχή όμως ούτε καταιγίδα. Τι μήνυμα στέλνει άραγε η φύση στην ελληνική κοινωνία τούτες τις ημέρες της ασύλληπτης καταστροφής που σκορπά η φωτιά, καταπίνει βιος, πολιτισμό και κάθε είδους ζωή. Και αν στέλνει ποιος καταλαβαίνει;
Επιχειρώ να καταγράψω δυο-τρεις σκέψεις. Από πού όμως να ξεκινήσει κανείς να βγάλει τον πόνο που νιώθει για ό,τι συμβαίνει. Τι να προτάξεις για την καταγραφή των συναισθημάτων; Το θαυμασμό και την ευγνωμοσύνη στους ηρωικούς πυροσβέστες, το θαυμασμό και την ευγνωμοσύνη στους ασυναγώνιστους, πλήρους αυταπάρνησης πιλότους των πυροσβεστικών αεροσκαφών που επιχειρούν ακροβατικά σε απίστευτα εφιαλτικές συνθήκες; Για τους εθελοντές; Τον πόνο που μας διακατέχει για τις ζωές που χάθηκαν; Τον πόνο για το περιβάλλον; Τι να πρωτοπείς. Είναι δύσκολο.
Είναι όμως, ευκολότερο, ομολογώ, να βγει η αγανάκτηση για την ανικανότητα και την υποκρισία του, επίσης, μεγάλου υπευθύνου της καταστροφής την τοπική αυτοδιοίκηση η οποία πιάστηκε εγκληματικά απροετοίμαστη για την αντιμετώπιση της καταστροφής.
Ποιος οφείλει να προστατεύσει καλύτερα τον τόπο του εκτός από την ίδια την αρχή που εξελέγη για να την διαφεντέψει; Ποιος άραγε από τους Δημάρχους και τους Νομάρχες των πληγέντων περιοχών είχε έτοιμο τον μηχανισμό του και πια τα μέτρα πρόληψης που έλαβαν; Πότε άραγε συγκάλεσαν το Νομαρχιακό Συντονιστικό Όργανο της περιοχής τους και τι ρεαλιστικά μέτρα έλαβαν; Ας δώσουμε απαντήσεις εξετάζοντας ο καθένας τι συμβαίνει στον τόπο μας πριν καταδικάσουμε το λεγόμενο κράτος στη συγκρότηση του οποίου στο κάτω-κάτω όλοι συμμετέχουμε.
Και τώρα που διαφαίνεται ότι το κακό σταμάτησε, επειδή δεν έχει τι άλλο να καταστρέψει, βρήκαμε νέο θέμα για τις τηλεϋπνώσεις, της ενίσχυσης της πέμπτης φάλαγγας για την χειραγώγηση του εκλογικού σώματος, την ατάκα του Υπουργού Δημόσιας Τάξης της «ασύμμετρου απειλής» αυτό μας μάρανε.
Δεν γνωρίζω αν η εκρηκτική, πολυάριθμος και ταυτόχρονη εκδήλωση πυρκαγιών απ’ άκρη σε άκρη της Ελλάδας είναι προϊόν ασύμμετρης απειλής όπως αυτή εννοείται στην σύγχρονη στρατιωτική ορολογία και σε ποιο βαθμό απειλεί την πορεία της χώρας.
Οι φωτιές θα σβήσουν, οι πληγές με τον χρόνο το «γιάτρη» θα επουλωθούν, το κράτος ήδη έχει αρχίσει να συνδράμει, η ελληνική κοινωνία επίσης, όπως εξάλλου κάνει πάντοτε μέσα και έξω από την χώρα και οι «ασύμμετρες βλακείες ή απειλές» θα ξεχαστούν αφού εκπληρώσουν το σκοπό για τον οποίο σχολιάζονται.
Αναρωτιέμαι, όμως, τι θα γίνει με τις άλλες τις σοβαρότερες, μη αντιληπτές, ασύμμετρες κοινωνικές απειλές, όπως αυτές που δημιουργούνται από τις «ουρές» που σχηματίζουν έξω από τα γραφεία των κομμάτων οι μέχρι χθες «μεγαλοδημοσιογράφοι» καθοδηγητές των μεγάλων καναλιών προκειμένου να καταλάβουν μια βουλευτική θέση, αναρωτιέμαι αν αποτελεί ασύμμετρη κοινωνική απειλή η ανεξέλεγκτη διαχείριση των οικονομικών πόρων από τους επικεφαλής της τοπικής αυτοδιοίκησης υπέρ προσωπικών φιλοδοξιών, αν αποτελεί κοινωνική ασύμμετρη απειλή το ξεπούλημα της συνδικαλιστικής συνείδησης που μετατρέπει τους εντολοδόχους των εργαζομένων σε κομματικούς εκπροσώπους, η υποβάθμιση της τριτοβάθμιας εκπαίδευσης, η ποιότητα των εκπομπών της τηλεόρασης που αποχαυνώνει και αποπροσανατολίζει τον λαό, η εγκληματική αδιαφορία των τοπικών αρχών για την διαχείριση του περιβάλλοντος που παρασύρει σε όμοιες συμπεριφορές τους πολίτες.
Αναρωτιέμαι, επίσης, αν αποτελεί ασύμμετρη κοινωνική απειλή η υποκρισία των ψευτοπολιτικάντηδων που οδύρονται για τις κενές οργανικές θέσεις των σωμάτων ασφαλείας τις οποίες όμως όταν επιχειρήσει η κάθε κυβέρνηση να τις συμπληρώσει την κατηγορούν για κομματικές προσλήψεις...
Αναρωτιέμαι αν είναι ασύμμετρη απειλή για την κοινωνία η ασύδοτη και παράνομη δόμηση που απαξιώνει ολόκληρες περιοχές, η ανικανότητα για την διαχείριση των σκουπιδιών, η ανικανότητα διαχείρισης των υδάτινων πόρων, η μόλυνση των ποταμών από την απόρριψη απορριμμάτων των βιομηχανιών, η καθοδήγηση της νεολαίας προς την απαρέσκεια της απόλαυσης που προσδίδει η εργασία, η απαρέσκεια στην εκπλήρωση των στρατιωτικών υποχρεώσεων, η φοροκλοπή, η εκτέλεση και παραλαβή απαράδεκτων δημοσίων έργων, το λάδωμα, οι προσλήψεις με αδιαφανείς διαδικασίες, η επί πληρωμή συμμετοχή στα δημόσια πράγματα, στα «κοινά» και πόσο ακόμα μακρύς και επικίνδυνος, αν λάβουμε υπόψη τους εμπριστές, μπορεί να γίνει ο κατάλογος.
Και αναρωτιέμαι για αυτόν τον όμορφο τόπο που είχε την ατυχία να έχει εμάς για κατοίκους, μήπως είμαστε τελικά εμείς η ασύμμετρη απειλή του;
Διαβάστε όλο το άρθρο στο "Χιώτικα" »
Μεταφράστε αυτό το άρθρο (Translate this article) »
