Θα μπορούσα να μη γράψω τίποτα...
Είναι η πρώτη φορά που αρχίζει μία ταινία και δε μιλάει κανείς.
Να ναι η μουσική;
Να ναι η πόλη;
Να ναι όλα μαζί;
Είναι η μαγεία του Παρισιού. Όλοι μας έχουμε στην καρδιά μας το Παρίσι είτε το χουμε επισκεφθεί είτε όχι. Όλοι μας αγαπάμε το Παρίσι είτε μας άρεσε είτε όχι.
Πριν δύο χρόνια είχα επισκεφθεί το Παρίσι. Η αλήθεια είναι πως η πόλη αυτή είναι ένας μύθος. Ένας μύθος που διαρκεί μέχρι να δεις την κορυφή του Πύργου του Άιφελ. Μετά το Παρίσι γίνεται κομμάτι του εαυτού σου. Όλα όσα έβλεπες σε ταινίες, σε αφίσες, σε εξώφυλλα είναι πλέον μπροστά σου. Μπορείς να τα φωτογραφίσεις, να τα αγγίξεις ή να τα προσπεράσεις.
Για μένα το Παρίσι απομυθοποιήθηκε. Γιατί; Είδα και την σκοτεινή πλευρά του. Διαπίστωσα πως δεν είναι ένας παράδεισος. Είναι ένα υπέροχο χαλί που κρύβει πολύ σκόνη από κάτω του. Ενώ έχω τόσα ακόμα μέρη που θέλω να επισκεφθώ σ' αυτήν την πόλη αποφάσισα να μη το επισκεφθώ ξανά στο άμεσο μέλλον πιστεύοντας πως υπάρχουν και καλύτερες ή ενδιαφέρουσες πόλεις που αξίζει να πάω.
Δυό χρόνια μετά από αυτήν την επίσκεψη που μου άλλαξε την εικόνα για το Παρίσι, εμφανίστηκε ο Γούντι Άλλεν με την αριστουργηματική ταινία του "Μεσάνυχτα στο Παρίσι" να με διαψεύσει. Να μου πει να προσγειωθώ και να διαπιστώσω πως όλες οι πόλεις έχουν τα καλά και τα κακά τους. Όμως ένα είναι το Παρίσι. Και αν θες να ζήσεις τη ζωή σου έλα εδώ.
Το Παρίσι έγινε η μητρόπολη του κόσμου για πολλές δεκαετίες. Πόσες εποχές γεννήθηκαν, άκμασαν και πέθαναν εκεί. Πόσοι διανοούμενοι πήγαν να ζήσουν εκεί. Πόσοι ρομαντικοί ρισκάρουν και πάνε να ζήσουν στην πόλη αυτή. Γιατί;
Διότι θέλουν να ζήσουν αυτές τις εποχές που αναζητάει ο ήρωας της ταινίας. Και το Παρίσι τις έχει διατηρήσει καλά. Σε κάθε στροφή της πόλης μεταφέρεσαι από την Belle epoque στην Ρομαντική περίοδο και από κει πάλι στο σήμερα. Είναι μία πόλη μουσείο.
Και ας ρθούμε και στην ταινία. Μάλλον δε χρειάζεται να πω πολλά. Μπορείτε να καταλάβετε πόσο με άγγιξε όταν με ωθεί να γράψω τέτοιο πρόλογο... Μέχρι να δω το Μεσάνυχτα στο Παρίσι έλεγα πως αγαπημένη μου ταινία από αυτές που έχει κάνει ο Γούντι Άλλεν είναι οι Διασημότητες. Πλέον η νέα μου φάνηκε πιο ώριμη και πιο διαβασμένη. Πολύ έξυπνη. Πολύ "μορφωτική". Ο Γούντι Άλλεν έχει τρομερές γνώσεις όχι μόνο πάνω στην μουσική αλλά πάνω σε κάθε μορφή τέχνης και αυτό φαίνεται από την τελευταία του ταινία.
Νομίζω πως από τότε που ξεκόλλησε από την Νέα Υόρκη ξαναβρήκε την ζωντάνια και την φρεσκάδα που είχε στην δεκαετία του '70 και '80. Τότε έλεγε πως δε θα αφήσει ποτέ την Νέα Υόρκη. Έφτασε όμως να επαναλαμβάνεται. Έκανε την αρχή με το Match Point, συνέχισε στην Βαρκελώνη με το Vicky, Christina, Barcelona και μεγαλούργησε που αλλού... στο Παρίσι με το Μεσάνυχτα στο Παρίσι.
Αξίζει να το δείτε...
Εγώ από δω σας προσφέρω τα πρώτα τρία λεπτά που μας γύρισαν για λίγο στην Πόλη του Φωτός και πιστέψτε με για λίγο νιώσαμε την βροχή να κυλάει στο πρόσωπό μας και ένα χαμόγελο έσκασε μόλις είδαμε τον Πύργο του Άιφελ να ξεπροβάλλει ανάμεσα από τα κτίρια, λες και είμασταν εκεί.
Αυτό για μένα είναι τέχνη.
Να σε ταξιδεύει κυριολεκτικά...
Διαβάστε όλο το άρθρο στο "Laternative" »
Μεταφράστε αυτό το άρθρο (Translate this article) »
