ΜΥΡΜΗΓΚΙ, ΧΙΟΣ
Το Μυρμήγκι είναι ένα μικρό μαστιχοχώρι της Χίου. Είναι χτισμένο πάνω και ανάμεσα σε γόνιμους λόφους, σε περίπου 300 μέτρα υψόμετρο. Είναι περιτριγυρισμένο από χρυσοπράσινα λιόδεντρα και βαθυπράσινους σκίνους(μαστιχόδεντρα), καθώς και συκιές, αμυγδαλιές, κουντουρουδιές, τσικουδιές και πολλά άλλα είδη δέντρων σε μικρότερο ποσοστό. Όλα μαζί συνθέτουν ένα μαγευτικό τοπίο. Στη δυτική άκρη του χωριού μια στενή γραφική κοιλάδα με πλατάνια, που τη διασχίζει , ένας μικρός χείμαρρος, εποχιακά πλημμυρίζει από το μοναδικό τραγούδι των αηδονιών, που την προτιμούν λόγω της προνομιακής της θέσης.
Η θέα από το χωριό προς τα άλλα Μαστιχοχώρια και την θάλασσα είναι μοναδική. Το Μυρμήγκι όπως και τα περισσότερα Μαστιχοχώρια καταστράφηκε σχεδόν ολοσχερώς στο μεγάλο σεισμό του 1881. Γιαυτό τα περισσότερα κτίσματα είναι πετρόχτιστα μεν , αλλά της νεότερης εποχής.
Η ίδρυσή του, άγνωστο πότε, οπωσδήποτε καθορίζεται εις την π. Χ. εποχή, μιάς και τα αρχαιολογικά στοιχεία, διάσπαρτα στην ευρύτερη γεωγραφική ζώνη του χωριού, το επιβεβαιώνουν (Πελασγικά τείχη).
Οι Ενετοί παρέμειναν επι μακρόν στον οικισμό αφήνοντας πίσω τους αρκετά έργα, κυρίως πετρόκτιστες κατασκευές, κρήνες (σήραγγες) και πηγάδια διαφόρων μεγεθών (πολλά από τα οποία, αν και παντελώς ασυντήρητα, διατηρούνται μέχρι σήμερα) και οι Τούρκοι αργότερα, εκμεταλλευόμενοι τις εν λόγω υποδομές. Η πληθώρα φυσικών πηγών και εύκολα αντλήσιμου νερού, η μεγάλη ποικιλία γό,νιμων εδαφών σε συνδυασμό με την ομαλή μορφολογία του εδάφους και του ήπιου κλίματος της τοποθεσίας έδωσαν στο Μυρμήγκι τη δυνατότητα να κατοικείται συνεχώς από την ίδρυσή του μέχρι σήμερα.
Το Μυρμήγκι μολονότι απέχει μόνο 12Km από την πόλη της Χίου και πρωτεύουσα του νομού, ο πληθυσμός του δεν ξεπέρασε ποτέ τους 300 κατοίκους.
Αρκετοί παράγοντες συνέβαλαν σε αυτό όπως: η σχετικά μικρή καλλιεργήσιμη έκταση που ανήκει στον οικισμό και η μετανάστευση που άρχισε από πολύ νωρίς. Γύρω στα τέλη του 1800 μέχρι την καταστροφή της Σμύρνης, προς διάφορες μεγάλες πόλεις της Τουρκίας, με αποκορύφωμα την μαζική μετανάστευση του ’60 και του ’70 προς Καναδά και Ηνωμένες Πολιτείες Αμερικής.
Φυσικά πάντα υπήρχε η διαρροή προς τα αστικά κέντρα.Σήμερα οι Μυρμηγκούσοι της διασποράς αποτελούν την πλειοψηφία, ενώ ένα μόνο ελάχιστο ποσοστό διαμένει στο χωριό.
Ο επισκέπτης θα συναντήσει ένα μικρό, γραφικό χωριουδάκι με καλοδιατηρημένους δρόμους και κτίρια, τις δυο εκκλησίες μια εκ των οποίων (Αγία Μαρίνα) δυσανάλογα μεγάλη για το μέγεθος του οικισμού, φρεσκοβαμμένες και περιποιημένες, το παραδοσιακό καφενεδάκι, την πετρόστρωτη πλατεία με τις ακακίες και την απέραντη καταπληκτική θέα.
Η χλωρίδα της περιοχής άλλοτε ολοπράσινη, άλλοτε χρυσοπράσινη και άλλοτε χρυσίζουσα λόγο της ανομβρίας, έχει να παρουσιάσει μια μεγάλη ποικιλία πετρωμάτων, γκρίζα, κοκκινωπά, μελανά , καθώς και λευκά, ένα είδος άσπρου πορώδους πετρώματος το οποίο φιλοξενεί ατροφικά δέντρα όπως πεύκα (Μπονζάι) πάνω σε μικρά και μεγάλα ολόλευκα λοφάκια με σπηλιές και νεροφαγώματα σε διάφορα μεγέθη.
Αυτά τα άσπρα χώματα από μόνα τους, αποτελούν, εκτός από αξιοθέατο και περιπατητικό κέντρο για μοναδικές πεζοπορίες και εξερεύνηση.
Το Μυρμήγκι σαν καθαρόαιμο αιγαιοπελαγίτικο χωριουδάκι έχει να δείξει και να προσφέρει στον επισκέπτη τα δικά του μοναδικά πράγματα.
Τα ηλιόλουστα σοκάκια, οι μοναδικές του αποχρώσεις, οι δικοί του συνδυασμοί ήχων και χρωμάτων και η φιλοξενία των χωρικών , θα μαγέψουν κάθε του στιγμή.
Διαβάστε όλο το άρθρο στο "Mirmigi" »
Μεταφράστε αυτό το άρθρο (Translate this article) »
