a href="http://1.bp.blogspot.com/_271rnk_CCQM/SeX0rD3xOtI/AAAAAAAAA-w/prTskcK_HUI/s1600-h/paidia_rouketes.jpg"img style="float:left; margin:0 10px 10px 0;cursor:pointer; cursor:hand;width: 200px; height: 150px;" src="http://1.bp.blogspot.com/_271rnk_CCQM/SeX0rD3xOtI/AAAAAAAAA-w/prTskcK_HUI/s320/paidia_rouketes.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5324931155046251218" //a «ΕΜΑΣ η λαμπάδα μας είναι οι ρουκέτες μας! Αυτή και μόνο την εκδοχή της Ανάστασης έχουμε στο μυαλό μας, γι’ αυτό κι εμείς, οι Βρονταδούσοι, ούτε καν μπορούμε να διανοηθούμε να φύγουμε το Πάσχα, να πάμε κάπου αλλού, ας πούμε για διακοπές. Θα το θέλαμε, αλλά τελικά δε γίνεται. Μας καλούν τα φουφούρια μας για να ανάψουμε τη λαμπάδα μας, τη ρουκέτα μας!»... br /Το παραπάνω απόσπασμα από την ομιλία της φιλολόγου καθηγήτριας Στέλλας Τσιροπινά από το βήμα της ΠΕΚΕΒ με θέμα «Ρουκετοπόλεμος Βροντάδου: το παρελθόν και το παρόν ενός εθίμου με ονομασία προέλευσης» σε σχετική εκδήλωση. br /Όπως υπογράμμισε μεταξύ άλλων η Στέλλα Τσιροπινά: «Για μας ο ρουκετοπόλεμος ήταν παιχνίδι, ήταν διασκέδαση, ήταν και είναι... λώλα! Μέχρι που με σηκώνουνε τα πόδια μου θα πηγαίνω –αυτό δεν το συζητώ! Όλοι μας, παλιοί και νέοι, πριν να γείρει ο ήλιος, πέντε η ώρα το απόγευμα, είμαστε στις θέσεις μας, παρ’ όλο που ξέρουμε πως οι πρώτες ρουκέτες θα πέσουν μετά από τρεις ώρες. Καθόμαστε εκεί και αγναντεύουμε την εκκλησιά. Μια χρονιά μάλιστα , ένας φίλος βάζει και τα κλιάματα! «Βρε συ, του λέω, τέτοια μέρα και κλαις;». Μου απαντά: «θα ζω του χρόνου να τις ξαναδώ;»... br /Τέτοιου είδους εξομολογήσεις span class="fullpost" αποτυπώνουν τη βιωματική και δια βίου σχέση των ντόπιων με το έθιμο, που μπορεί «να μαυρίζει το σώμα, αλλά ασπρίζει τη ψυχή» , αφού δε συνδέεται μόνο με το προσωπικό φορτίο των νεανικών αναμνήσεων, αλλά και με μια ιδιαίτερη ιστορική και εθιμική παράδοση, που, ακόμη και σήμερα, την ανεπαίσθητη αύρα της εξακολουθεί να συντηρεί η επιβίωση της ρουκέτας. br /Εν κατακλείδι, είναι βέβαιο ότι, καθώς εκπνέει η πρώτη δεκαετία του 21ου αιώνα, το έθιμο του ρουκετοπόλεμου επιδεικνύει, τόσο κατά τη φάση της προετοιμασίας του, όσο και κατά τη φάση της διεξαγωγής του, μοναδική δυναμική και σφρίγος και, μάλιστα, αυτοδύναμα, χωρίς την παρεμβολή συλλόγων ή άλλων «διοργανωτών», σε σημείο που κανένα άλλο χιακό έθιμο του εορτολογίου δεν μπορεί να τον συναγωνισθεί. Ταυτόχρονα, όμως, πυροδοτεί και πρωτόφαντες, για την ιστορία του, αντιδράσεις, από την πλευρά πλέον των θιγόμενων, πρωτόφαντα επίσης, ενοριτών. br /Έτσι, ο ρουκετοπόλεμος του Βροντάδου, ισορροπώντας σαν ένας πόλεμος-γιορτή στις αφετηριακές ή νεογέννητες αντιφάσεις του, στην κόψη, πάντοτε, ενός εθιμικά παγιωμένου «vivere pericolosamente», με λειτουργικούς στυλοβάτες του τα κρυμμένα ή ορατά θεατρικά στοιχεία του, συνεχίζει το εθιμικό ταξίδι του στο παρόν. Πολλές από τις πτυχές του επιβεβαιώνουν την αντίληψη ότι το μέλλον ενυπάρχει στο παρελθόν, καθώς ό,τι ονομάζουμε παράδοση, ενώ αποτελεί δομή βάθους, μετασχηματίζεται αδιόρατα μέσα στο χρόνο, πλουτίζεται με νέες μορφές, φορτίζεται με νέες σημασίες, διατηρώντας από μιαν άλλη άποψη τον πρωτογενή πυρήνα της, όσο κι αν οι νέες εποχές κοιτάζουν την παράδοση αυτή ολοένα και πιο αμέτοχα από τον εξώστη του τουρισμού, χωρίς βιωματικά ανακλαστικά και αισθήματα». br /br /Πηγή: Εφημερίδα "Αλήθεια" /spandiv class="blogger-post-footer"img width='1' height='1' src='http://res1.blogblog.com/tracker/4672153088566689365-5058216986657587472?l=odysseaschios.blogspot.com'//div
Διαβάστε όλο το άρθρο στο "Odysseas from Chios" »
Μεταφράστε αυτό το άρθρο (Translate this article) »
